Χειροτεχνημα - Handmade

Κάποιοι έρχονται με φόρα και μου λένε, "γεια σας, θέλουμε να μας φτιάξετε παντόφλες!" Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, αλλά αυτό με ξενίζει λίγο... ξέρω πως είναι βολικά τα δερμάτινα σαγιοναράκια, αλλά ... δεν μου κάνουν για παντόφλες.... Από την άλλη μεριά πάλι, με ευχαριστεί το γεγονός ότι έρχονται και βέβαια εκτιμώ πολύ την υπομονή τους (είναι αδύνατο να παραλάβει κανείς σήμερα το πεδιλάκι που παραγγέλνει σήμερα) Κάτι που επίσης μου αρέσει πολύ, είναι οι μικρές ή μεγάλες διαφορές που ζητά κανείς από τα προηγούμενα σχέδια. Μου αρέσει να είναι όλα έστω και λίγο διαφορετικά μεταξύ τους! Να είναι μοναδικά! Βέβαια, δεν θα είχε κανένα νόημα να σας δείχνω όλα τα σχέδια που γίνονται, αλλά που και που, μου αρέσει να μοιράζομαι αυτά που βλέπω και με ευχαριστούν. Οπότε βρίσκεστε και πάλι μπροστά σε μια ανάρτηση, που αναπόφευκτα μοιάζει λίγο με τις προηγούμενες, αλλά είναι και διαφορετική... Κάθε κοπέλα βάζει και τη δική της πινελιά στα "παντοφλάκια" της και μαζί φτιάχνουμε κάτι...

Μπομπονιέρα βάπτισης σε τετράγωνο σχήμα, με οργάντζα και σατέν κορδέλα. Κεντρικό στοιχείο: ένας γατούλης από σφυρηλατημένο αλουμίνιο, προσαρμοσμένος σε κερόσπαγκο σαν κολιεδάκι. ... και σφουγγαράκι με μαρτυρικά για δίδυμα αδελφάκια (ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι). Πρόκειται για δημιουργίες της Λαμπρινής (φίλη και συνάδελφος). Όταν είδα τον γατούλη, ενθουσιάστηκα! ... κι όταν μου έδειξε το σφουγγαράκι, το βρήκα πολύ γλυκό! Αντί να έχουμε δύο σφουγγαράκια με μαρτυρικά, ένα ροζ κι ένα γαλάζιο, έχουμε ένα σφουγγαράκι για τα αδελφάκια! Πώς σας φαίνονται;

Μπομπονιέρες - γούρια για διάφορες βαφτίσεις. Κοινό στοιχείο όλων αυτών: ο τόπος προορισμού τους, ή αλλιώς η δεύτερη πατρίδα μου, η Κύπρος. Η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη και η πέμπτη είναι τα τελικά σχέδια που κατέληξαν σε βάπτιση (τα υπόλοιπα τέσσερα είναι δείγματα που έγιναν για να μπορέσουν να διαλέξουν και να τροποποιήσουν τη μπομπονιέρα όπως την ήθελαν). Φέτος (για πρώτη φορά) η όμορφη Κύπρος με τίμησε διαλέγοντας τρεις μπομπονιέρες βάπτισης, οι οποίες έγιναν ειδικά για κάθε περίπτωση, με πολλά mail, υπομονή και μεράκι, κυρίως από την πλευρά των μαμάδων! Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια, να σας ζήσουν τα αγγελούδια σας!

Το πρώτο μου δαχτυλίδι από πηλό! Είναι το καμάρι μου, και στην πραγματικότητα .. ήταν... λίγο πριν μου έπεσε... κι έσπασε... αλλά ξέρετε... Τώρα πια δεν πειράζει! Τώρα ξέρω το πως θα μου φτιάξω ένα άλλο! Και θα το κάνω! Ένα δαχτυλίδι Παπάκι, φτιαγμένο για την αδελφή μου, Τερέζα! Κι ένα δαχτυλίδι Μάτι, επίσης για την Τερέζα! ...Εκείνη δεν τα έχει σπάσει... ακόμα... Αλλά αυτό αποτελεί ένα ακόμη μαγικό κομμάτι στον κόσμο του πηλού: είναι σκληρός σαν πέτρα, και σπάει σαν πέτρα. Είναι ζεστός και φθαρτός, όπως κι εμείς άλλωστε! Πώς σας φαίνονται;

Μεγάλωσα στο Μαρούσι, μια πόλη γεμάτη κεραμίστες , και σε μια οικογένεια που πάντα καλλιεργούσε τη δημιουργία με οποιοδήποτε υλικό. Ο πηλός βρέθηκε στα χέρια μου λίγο πριν το νηπιαγωγείο. Παιδικές κατασκευές που έμεναν άψητες κι έλιωναν με την επαφή τους με το νερό... Παρόλα αυτά, η αγάπη μου για το υλικό αυτό δεν έσβησε με τα χρόνια, κι έτσι φέτος, λίγο μετά το Πάσχα (όταν ηρεμήσαμε λίγο με τις λαμπάδες) παρακολούθησα έναν κύκλο μαθημάτων κεραμικού κοσμήματος στο craftit στη Νέα Ερυθραία, με δασκάλα την καταπληκτική Δώρα Χαραλαμπάκη . Το χώμα, το νερό, ο αέρας για να ξεραθεί, η φωτιά για να ψηθεί, όλα αποτελούν μαγευτικά μονοπάτια που χαλαρώνουν το πνεύμα κι επιτρέπουν στον καθένα που ασχολείται με το υλικό αυτό να ηρεμήσει, να συγκεντρωθεί, να δημιουργήσει, να ξεχάσει. Μπορώ να σας πω, με απόλυτη ειλικρίνεια , πως μερικές ώρες με τα χέρια μου "μέσα στη λάσπη" είναι μερικές φορές λυτρωτικές. Σαφώς και η δουλειά μου είναι δημιουργική, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν με αγχώνε...

Όπως γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις, έτσι και στη δική μας... με τα χρόνια το παλιό σπίτι του παππού ανακαινίστηκε, πολλά πράγματα πετάχτηκαν, και μερικοί από τους συγγενείς κράτησαν κομμάτια του σπιτιού, ως ενθύμιο της οικογενειακής θαλπωρής και της νιότης τους. Η μητέρα μου (ιδιαίτερα συναισθηματικός άνθρωπος) μεταξύ άλλων ασήμαντων στην πλειοψηφία τους πραγμάτων, κράτησε και μια από τις πόρτες εκείνου του σπιτιού, η οποία κατέληξε να είναι η εξώπορτα του υπογείου των γονιών μου. Η πόρτα αυτή, ξύλινη όπως όλες οι πόρτες της εποχής της, δοκιμάστηκε επί 28 χρόνια κάνοντας ακούραστα τη δουλειά της: Προστάτευε το περιεχόμενο του δωματίου που της είχαν αναθέσει! Ο χρόνος, όπως ξέρετε, με το ξύλο, όπως και με τα περισσότερα φυσικά υλικά, είναι ιδιαίτερα αυστηρός, κι όταν εμείς δεν φροντίζουμε ιδιαίτερα για τη συντήρησή τους, τότε γίνεται ακόμη αυστηρότερος Κάπως έτσι λοιπόν, μια πόρτα 60 και πλέον ετών άρχισε να αναστενάζει κάτω από το βάρος της ηλικίας της... ξεθώριασε, ξεφλούδισ...

Τα σκουλαρίκια αυτά δεν μπόρεσα να τα κατατάξω σε κάποια από τις προηγούμενες θεματικές ενότητες, κι έτσι αποτελούν μια ενότητα από μόνα τους... Φωτογραφίες 1 έως 5. Μεγάλη γυάλινη χάντρα (κούφια στο εσωτερικό κι επομένως πολύ ελαφριά) στο πάνω μέρος του σκουλαρικιού. Στο κάτω μέρος έχει κοράλι (φωτ. 1 και 3), cateye (φωτ. 1, 3, 5), ημιπολύτιμες χάντρες από ορυκτό (φωτ. 2 και 5), φίλντισι (φωτ. 3, 4, 5) Φωτογραφίες 6, 7, 8, 9, 13 . Μια μεγάλη ακρυλική χάντρα αποτελεί το κεντρικό στοιχείο του σκουλαρικιού. Στο κάτω μέρος έχει ακρυλικές χάντρες (φωτ. 6, 7, 8, 9), φίλντισι - γυάλινες χάντρες και cateye (φωτ. 6) ή επάργυρο ανθάκι (φωτ. 13). Φωτογραφίες 10, 11 . Jade και γυάλινο χαντράκι Φωτογραφία 12 . Φεγγαρόπετρα και μικρές ημιπολύτιμες χαντρούλες Φωτογραφία 14 . Φίλντισι και γυάλινες χαντρούλες Φωτογραφία 15 . Αμέθυστος κι επάργυρη μπαλαρίνα. Φωτογραφία 16 . Τσιπς πολύχρωμα φίλντισι κι επάργυρο χτενάκι